2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΡΕΤΡΙΑΣ. Πανηγυρικός της ημέρας, στον Δήμο Ερέτριας.
Σήμερα 28η Οκτωβρίου 2026, σας παραθέτω την ομιλία μου, η οποία πραγματοποιήθηκε, εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου.
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
Αγαπητά μου παιδιά, συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, γονείς, πνευματικοί μας πατέρες. Κύριε εκπρόσωπε της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, κ. Διοικητά του Α.Τ. , κ. εκπρόσωπε του β’ λιμενικού τμήματος της πόλης μας, κ. δήμαρχε, κκ. αντιδήμαρχοι, κκ. πρόεδροι του δημοτικού και του τοπικού συμβουλίου, λοιποί δημοτικοί και κοινοτικοί σύμβουλοι.
Σε εκδηλώσεις που τον πρωτεύοντα ρόλο τον έχουν παιδιά, «σπάω» το πρωτόκολλο , αλλάζοντας τεχνηέντως τις προσφωνήσεις, όχι φυσικά γιατί δε σέβομαι την ιεραρχία αλλά γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι, όπου υπάρχουν παιδιά, οφείλουμε να “εγκύπτουμε” ευλαβικά μπροστά τους.
Η σημερινή μέρα, είναι ημέρα μνήμης για το έθνος μας.
Είναι μέρα, που νομίζουμε ότι, φορώντας τα “καλά” μας ρούχα και ανεμίζοντας τις σημαιούλες, αποτιμούμε φόρο τιμής σ' αυτούς που έδωσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Είμαστε όμως ελεύθεροι; Ή είμαστε δέσμιοι και μάλιστα με τη θέλησή μας, μιας τεχνολογίας που μας κατατρώει σε καθημερινή βάση. Που δεν αφήνει τα παιδιά μας να χαρούν τη φύση, το παιχνίδι, τις παρέες, τη Ζωή. Μια τεχνολογία που σιγά σιγά παραγκωνίζει το ανθρώπινο δυναμικό και στη θέση του βάζει ανθρωποειδή ρομπότ.
Όσο να ναι, αυτά δεν έχουν απαιτήσεις. Και λίγο πριν, μας "αποβάλει" σαν χολή και όξο , τι ειρωνεία, όταν εμείς οι ίδιοι ποτίζαμε τον Χριστό μας πάνω στο Σταυρό με τα ίδια συστατικά, συνεχίζουμε και αναπαυόμαστε στον καναπέ του οχαδερφισμού, της έλλειψης αγωνιστικής διάθεσης και του βυθίσματος μας, σε ένα ρήγμα το οποίο παρά τυχαία εμείς δημιουργήσαμε, απομακρυνόμενοι από ιδανικά και αξίες που θα έπρεπε να μας διέπουν, να μας καθοδηγούν, να μας χαρακτηρίζουν.
Δεν θα σας κουράσω τόσο με ιστορικές αναφορές και αναδρομές σ’ ένα παρελθόν που δυστυχώς εμείς οι νεοέλληνες δεν έχουμε τιμήσει.
Δεν θ’ αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και γεγονότα μιας και αυτά εμείς, Δάσκαλοι και Γονείς, είμαστε οι υπεύθυνοι για να τα μάθουμε και να τα μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.
Η σημερινή μου ομιλία, έρχεται δύο χρόνια μετά την ομιλία μου τον Οκτώβρη του 2024, με την οποία θα συνεχίζω να προσπαθώ να έχει στόχο το μυαλό, την καρδιά, την ίδια μας τη ψυχή. Αυτός δεν είναι και ο ρόλος του Δασκάλου άλλωστε;
Σ’ «αυτά» θ’ απευθυνθώ, κλίνοντας νοερά το γόνυ, προς όλους σας αλλά και προς τον καθένα χωριστά, με την ευχή κλείνοντας ο καθένας μας τους λογαριασμούς της ζωής του, έστω και μία φορά να αναλογιστεί, να αναρωτηθεί, να ερωτηθεί, ν’ απαντήσει και εάν χρειαστεί ας ξεπλύνει τα όποια λάθη του με δάκρυα.
Δάκρυα αποδοχής – δάκρυα μετάνοιας-δάκρυα μεταμέλειας. Το οφείλει, το οφείλουμε σε όλα αυτά τα παιδιά που βρίσκονται εδώ μαζί μας, στο σπίτι, στο σχολείο, γονείς, εκπαιδευτικοί.
Διπλή γιορτή η σημερινή. Πάντα άλλωστε ο Έλληνας, κάθε μεγάλο ιστορικά γεγονός το συνδύαζε με τη Θρησκευτική, Χριστιανική Ορθόδοξη Ταυτότητά του.
Σε Εθνικό επίπεδο, η Επέτειος του «ΌΧΙ» μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι στον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940.
Σε Θρησκευτικό επίπεδο, η εορτή της Αγίας Σκέπης, η οποία τιμάται την 28η Οκτωβρίου και έχει τις ρίζες της, σ’ ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβη τον 10ο αιώνα στην Κων/πολη.
Κατά τη διάρκεια που ο λαός προσευχόταν στην εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών για προστασία από τις εχθρικές επιδρομές, είδαν την Παναγία να εμφανίζεται και ν’ απλώνει το ιερό της μαφόριο (σκεπή) πάνω από τους πιστούς.
Και δεν ήταν η μοναδική φορά που η Παναγία μας συνδέεται με την προστασία των Ελλήνων, από κάθε κίνδυνο και απειλή.
Αξημέρωτα της Δευτέρας της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν ένας επίμονος ήχος από σειρήνες μεταφέρει την είδηση του πολέμου, που είχε αρχίσει ουσιαστικά 2,5 μήνες πριν, στις 15 Αυγούστου, με τη βύθιση του καταδρομικού «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου.
«Ένας άνεμος καινούργιος, ανυποψίαστος, άρχιζε να φυσάει πάνω στην Αθήνα... Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι... Όμως σ' όλη αυτή την κίνηση... δεν ξεχώριζες ταραχή ή αγωνία. Το αντίθετο μάλιστα». Αναφέρει ο Άγγελος Τερζάκης στην«Ελληνική Εποποιία 1940-1941».
Η απόφαση του Ιωάννη Μεταξά να απορρίψει το ιταλικό τελεσίγραφο έθεσε άμεσα σε λειτουργία την πολεμική μηχανή. Οι επιστρατευμένοι νέοι εισρέουν κατά χιλιάδες στα Κέντρα Εκπαίδευσης να καταταγούν. Ντύνονται στο χακί και ξεκινούν για το μέτωπο σαν να πηγαίνουν σε γιορτή. Στην πιο λαμπρή γιορτή της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Εύλογα ερωτήματα γεννώνται διαβάζοντας την Ιστορία της Πατρίδας μας
Ρωτάς τους νέους, που θα καλεστούν φορώντας το χακί, να “διαφυλάττουν Θερμοπύλες”, εάν παραστεί ανάγκη να προστατεύσουν τα σύνορά μας τι θα κάνουν; και αυτοί , μυημένοι επάξια στην κουλτούρα του Νεοέλληνα, που εμείς οι μεγάλοι χρόνο με το χρόνο δημιουργήσαμε και τον τοποθετήσαμε να ζήσει, δείχνει να μην τον απασχολεί καθόλου.
Είναι ο νέος που απογοητευμένος από τον κόσμο που εμείς του παραδώσαμε, ζητιανεύει από τον γονιό του 3 ευρώ για τον φρέντο και άλλα 3 για πακέτο σιγαρέτων ή ατμίσματος και είναι "ΟΚ"!
Και ιδού η επανάστασή μας. Η μεταφορά μας, από τον φραπέ στον φρέντο εσπρέσο και από το άφιλτρο στο άτμισμα.
Μέγα επανάσταση, άξιοι συνεχιστές του Σωκράτη, του Κολοκοτρώνη, του Μελά του Παύλου όχι του Ζαφείρη που θα απαντήσουν πολλοί.
Πέντε και μισή το πρωί 28η Οκτωβρίου 1940, ξεκινά η ιταλική εισβολή στο γεφύρι της Μέρτζιανης. Είναι πράγματι, ένα από τα κρίσιμα σημεία της ελληνοαλβανικής μεθορίου, όπου παραβιάστηκαν τα σύνορα μας.
Λίγες ημέρες αργότερα οι Ιταλοί θα ξαναπερνούσαν την γέφυρα. Αυτή τη φορά όμως, ως καταδιωκόμενοι από τον ελληνικό στρατό.
Ο ελληνικός στρατός οπισθοχωρούσε βάση σχεδίου ανατινάζοντας όλες τις σημαντικές γέφυρες.
Η γέφυρα της Μέρτζιανης σηματοδότησε το ΌΧΙ των Ελλήνων και στη συνέχεια το Έπος στα βουνά της Αλβανίας.
Η ανατίναξη της Μεσογέφυρας του Αώου Εκεί όπου είχε στηθεί με επιμέλεια η ελληνική παγίδα με εμπόδια, τάφρους και αναχώματα.
Όταν τα ιταλικά τεθωρακισμένα σταμάτησαν μπροστά στα ερείπια της Μεσογέφυρας άρχισαν οι εύστοχες βολές του ελληνικού πυροβολικού που εξολόθρευσε δέκα άρματα μάχης, ενώ όσα επιχείρησαν να ξεφύγουν έπεσαν μέσα στις αντιαρματικές τάφρους και αχρηστεύτηκαν.
«Πρωταγωνίστρια» για τη νέα αυτή συνθήκη στη χώρα μας, η οροσειρά της ,Πίνδου το μέρος όπου «γράφτηκε» το Έπος του ’40, αφού αποτέλεσε στρατηγικό σημείο για τον ελληνικό στρατό.
Κορυφές, φαράγγια και κοιλάδες σε εκπληκτικά συμπλέγματα συνθέτουν το εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγλυφο της Πίνδου, ενώ χαράδρες χωρίζουν ορισμένα από τα πιο σημαντικά βουνά της: Τζουμέρκα, Τύμφη, Άγραφα, Σμόλικας .
Σκληρές συνθήκες του χειμώνα στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, Δείχνουν όμως την καρτερικότητα και την αποφασιστικότητα των απλών στρατιωτών που βάδιζαν μέσα στα χιόνια.
Οι Γυναίκες Ηπειρώτισσες αποτελούν σύμβολο αυταπάρνησης, δύναμης και ηρωισμού στην ελληνική ιστορία και ιδιαίτερα κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–1941.
Μετέφεραν πολεμικό υλικό, Στα δύσβατα και χιονισμένα βουνά της Ηπείρου. Κουβαλούσαν πολεμοφόδια, οβίδες, τρόφιμα και τραυματίες στους ώμους τους ή με ζώα, περπατώντας μέσα σε χιόνια, ρυάκια και χειμάρρους.
ΟΙ Γυναίκες, οι μάνες, που τόσο πολύ έχει υμνήσει για την ισοτιμία της ο χριστιανισμός. Και πως άλλωστε να μη γινόταν αυτό, αφού το πρόσωπο της Παναγίας Μας, είναι αυτό που έχει υμνηθεί όσο κανένα άλλο.
Η λέξη "ΑΈΡΑ", αντηχούσε σε όλες τις βουνοκορφές. Και οι στρατιώτες με τον λιγοστό εξοπλισμό τους, με την πείνα, τη δίψα, τη “ψείρα ως το λαιμό”, το κρύο, ηρωικά αντιστέκονταν στον κατακτητή, έχοντας τη σημαία του Έθνους με τον Σταυρό, μπροστάρισσα και οδηγό.
Η λέξη "ΑΈΡΑ", στη σύγχρονη εποχή; Στην Ελλάδα των δύο ταχυτήτων. Από τη μία, "ΑΈΡΑ", από τα χρέη, τις δόσεις, τον μισθό που τελειώνει πριν τον μήνα, το γάλα των παιδιών που λιγοστεύει στο ψυγείο, τη δραστηριότητα των παιδιών που “κόψαμε” γιατί δεν “έβγαινε” , η δεύτερη δουλειά που ψάχνει ο πατέρας, στις λέξεις της μητέρας όταν τα παιδιά επηρεαζόμενα από την εποχή και όλα αυτά που προβάλλει, ζητούν τα παπούτσια των 200 ευρώ,η " άλλη" Ελλάδα, γιατί αλλιώς δεν θα είναι “κούλ” , ούτε “μπρο” στις παρέες τους.
Και εκεί, ανάμεσα στην αθλιότητα της πραγματικότητας και την εικονική πραγματικότητα που μας πασάρουν, η ελληνική οικογένεια αποσυντίθεται, μέχρι να διαλυθεί πλήρως. " ΔΕΝ ΈΧΟΥΜΕ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΑΝΗΛΊΚΩΝ. ΈΧΟΥΜΕ ΠΡΌΒΛΗΜΑ ΕΝΗΛΊΚΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΆΤΗΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΟΥΣ ΣΕ Τικ Τοκ ΚΑΙ YouTUbe" αναφέρει ο Μανώλης Σφακιανάκης πρώην προϊστάμενος της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ. Κι έτσι απλά, δεν θα υπάρξει αντίσταση, γιατί απλά ο "κατακτητής" δεν θεωρείται εχθρός.
Είναι τόσο καλά καμουφλαρισμένος που έχει εισχωρήσει μέσα στα σπίτια μας, τα οποία δεν είναι καν δικά μας. Μέσα στις συνειδήσεις μας, γιατί απλά δεν θα έχουμε συνείδηση, μέσα στην πατρίδα μας, γιατί απλά δεν θα έχουμε πατρίδα.
Πείνα, άστεγοι που μέρα τη μέρα πολλαπλασιάζονται. Γονείς που κόβουν το ψωμί με σύνεση για να "βγει" κι αυτή η μέρα, κι αυτή η μέρα. Με άγχος και αγωνία. Με το παντελόνι που έχει λιώσει και Τα παπούτσια που σολιάζει κάθε χειμώνα, ο πατέρας. Με την εσάρπα την πολυκαιρισμένη η μητέρα. Να "βγει" κι αυτός ο χειμώνας, η μία όψη της Ελλάδας. Και η άλλη όψη της, με τον κάθε πολιτικάντη που υπόσχεται "καλύτερες μέρες".
Μέσα στο καινούργιο του κοστούμι, τα καλογυαλισμένα παπούτσια, το ακριβό αμάξι, τα σκάνδαλα "κατά κόρον" το ένα μετά το άλλο να βγαίνουν στην επιφάνεια σε όλους τους τομείς, αγροτικό, εμπορικό,αθλητικό τομέα, κι εσύ να είσαι πεπεισμένος ότι αυτοί θα σε σώσουν. Ή αποτελούμενος μιας παρέας αυλικών, επειδή τρως εσύ και η οικογένειά σου, η ανθρώπινη αλυσίδα της ζωής θα συνεχίσει και δεν θα διακοπεί βιαίως. Καημένε μου!
Ας θέσουμε σαν πυλώνα επαναπροσδιορισμού όλων μας, τη σημερινή μέρα και ας αναλογιστούμε όλοι πόσο αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε όλα τα προαναφερόμενα και ας δώσουμε έναν όρκο καρδιάς όλοι μας προς το παιδί ή τα παιδιά μας, το εγγόνι ή τα εγγόνια μας, τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, έναν όρκο αφύπνισης , αντίστασης και μίας υπόσχεσης παράδοσης ενός κόσμου καλύτερου από αυτόν που τώρα βιώνουμε. Δεν γράφω ζούμε, γιατί δεν ζούμε, απλά επιβιώνουμε.
Και ας κλείσουμε με τον στίχο του Κώστα Βάρναλη από την ποιητική του συλλογή "Σκλάβοι Πολιορκημένοι",
ΑΧ, ΠΟΥ ΣΑΙ, ΝΙΌΤΗ, ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΌΜΟΥΝ ΑΛΛΟΣ"
Χρόνια καλά κι Ελεύθερα σε όλους!
